Op zaterdag stond de glimlachende eigenares van dit huis in Colorado op de Welcome-mat. ?You?ve got some mail!? zei ze en overhandigde me een envelopje van niks (van mijn zaakwaarneemster in Nederland hoor ik ondertussen dat ze elke twee, drie weken een krat vol post voor me door- en wegwerkt....heerlijk systeem, zo). Een envelopje van niks, maar wat was ik blij toen ik een kartonnen hoesje aantrof, met slechts deze opdruk: THX JHN. Juist...thx jhn, ofwel, de nieuwe Johan. Een plaat waar jaren over gedaan lijkt, een plaat waar ik zeker de afgelopen drie, vier maanden ? sinds ik vernam dat ie er nu echt zeker aan zat te komen ? op gewacht heb. Pergola, de vorige plaat, is naar mijn soms-bescheiden mening de beste Nederlandse popplaat ooit, ze speelden wel eens live bij Leuk is Anders en Spijkers met Koppen ? van die momenten dat je als presentator de mooist denkbare baan en plek hebt ? en sloten ooit een aflevering van mijn tv-programma ?Later wordt het leuk? af, om precies vijf minuten voor middernacht, met Day is done. Ik draaide de nieuwe liedjes al twee keer op de hightech-huiskamer installatie, maar vandaag, zondag, kwamen ze pas echt helemaal binnen. We reden vanuit Canon City, waar we een volstrekt uitgestorven stadje hadden getroffen ? tuurlijk, tweede zondag van mei, het Blossomfestival! ? over een doorgaande maar heel erg onverharde weg, bocht na bocht na bocht, kuilen en rode stof, links een bergwand, rechts bijna continu een afgrond, zon schaduw zon, wat dorre bomen hier en daar, en steeds weer twijfelen tussen doodsangst en genieten van alle doorkijkjes en uitzichten. En Johan zong me toe. Oke, Oceans, een pracht-lied van verlangen, heeft weinig van doen met afgronden en bergwanden, maar als je voor haar over de zeebodem wil kruipen is zo?n steenslag-bergweg ook nog wel te doen. Denk ik. Zoals ik denk dat THX gaat over verlangen, over liefde en verloren liefde, over die ene persoon nodig hebben, over het leven kortom. En hoe het komt weet ik niet precies, maar de liedjes komen hard binnen, soms zo hard dat ik niet weet of ik wil dat het liedje stopt, om me niet langer te ontroeren, of juist dat het nooit meer ophoudt, zo mooi...

Als ik de recensie voor de Uncut of de Rolling Stone zou mogen schrijven zou ik de woorden ?achingly beautiful?? gebruiken, soms zijn de vocalen, de woorden, de klanken zo mooi dat het me pijn doet. Overdreven? Ik dacht het niet. 50 Minuten lang hoorde ik weer eens hoe mooi popmuziek kan zijn, en hoe veel je in liedjes kan zeggen. En bereikten we uiteindelijk ook nog iets van asfalt, in de avondzon. You know this day won?t last forever, get on with life, she said. Thx, Jhn!