De foto's van de acht fans in het cd-boekje van THX JHN, het nieuwe album van Excelsior-vlaggenschip Johan, kun je moeiteloos afdrukken in een geïllustreerd woordenboek. Lemma: hondstrouw. Neil uit Londen bijvoorbeeld die bedankt voor de nieuwe plaat 'omdat ik de vorige de afgelopen vijf jaar zo vaak heb gedraaid dat ik 'm bijna begon te haten'. Of Marta Tura, die verlegen glimlachende Argentijnse op de cover , die ooit dik elfduizend kilometer aflegde om bij een Johan-concert te zijn.

Geduld moet je ook hebben bij Jacco de Greeuw en zijn mannen. Na hun overweldigende debuut duurde het vijf jaar voor ze met Pergola op de proppen kwamen, en THX JHN deed net zo lang op zich wachten. Maar, zoals de Oudhollandse wijsheid zegt: dan heb je ook wat! In de categorie 'gepolijste gitaarpopliedjes' is in Nederland geen beter album verschenen sinds het opbreken van Daryll Ann of, nou ja, Pergola.

De referentiepunten zijn hetzelfde gebleven: The Byrds, R.E.M., Procul Harum, The Smiths en een heleboel Beatles. Maar Johan klonk nog nooit zo aanstekelijk. Van elk van de elf liedjes krijg je zomerse energie, elk refreintje schreeuwt erom meegezongen te worden en gitarist Maarten Kooijman speelt een onnadrukkelijke glansrol. Hoogtepunten? Ach, eigenlijk is het gewoon een elftal prijsnummers; Johan is alvast wereldkampioen.