Ik wilde voor de recensie van de nieuwe CD van Johan een vurig pleidooi schrijven. Een aanmoediging, een `komt dat zien', een lokroep voor de liefhebbers van goede, pakkende, melodieuze gitaarliedjes. Gitaarsongs die zo ogenschijnlijk simpel in elkaar zitten, maar na verder luisteronderzoek een schat aan laagjes, dienende maar oh zo doeltreffende tierelantijntjes en dubbele zanglijntjes blootgeven waarvan je na meerdere draaideuren alleen maar enthousiaster raakt. Ik wilde op de barricades klimmen om iedereen te vertellen dat we in Nederland barsten van het talent en dat Johan dit weerspiegelt. En zeker niet onder doet voor al die andere Engelse gitaarbands die iedere week voor wel één uitgave van een willekeurig toongevend muziekblad in de UK als dé nieuwe belofte in gaan. Dat zanger, liedjesschrijver Jacco de Greeuw ons godbetert vier jaar heeft laten smachten naar nieuw materiaal en dat de stoffige dooddoener `geduld is een schone zaak' na Pergola inderdaad van stal gehaald kan worden. Dat nummertje 1 van de plaat, `Tumble And Fall', meteen een klassieker is die iedereen dit jaar op popfestivals gebroederlijk mee zal brullen. Ik wilde opmerken dat het titelnummer `Pergola' niet minder is dan het betere werk van Crowded House. Maar tegelijkertijd dat individuele nummers noemen eigenlijk onzin is omdat alle nummers - ja, en ook dat hebben we vaker gehoord - zo verdraaide catchy zijn. En ik wilde afsluiten met de conclusie dat dit hele fijne diamantje uit Hoorn liefde, verdriet, angst, plezier en frustratie in zich gekristalliseerd weet en zich uitbetaald heeft in mooie muziek. Zonder daarbij de trends of de modegrillen van vandaag te volgen. Maar het is allemaal niet nodig. Eén bezoek aan je dichtstbijzijnde platenwinkel en een luistersessie met een koptelefoon om je oren en je stapt even later een prachtige CD rijker de winkel weer uit.

Score * * * * ½