Toen vier jaar geleden het gelijknamige debuutalbum van Johan werd uitgebracht, werd de groep meteen gebombardeerd tot de nieuwste muzieksensatie van Nederland. Ondanks de oer-Hollandse naam reikte het succes zelfs tot over de grote plas. Maar na een half jaar ebde het succes weg, stapten twee van de vier bandleden op en zo kwam Johan in een diep dal terecht. Inmiddels ligt het tweede album Pergola in de schappen. En ook deze cd wordt door de gezamenlijke Nederlandse muziekpers de hemel ingeschreven. Pakken de twee van het eerste uur, Diederik Nomden en Jim Kwakman, het nu anders aan?

Er waren eens vier jongens die in een plattelandsstadje een jaar of vier geleden dezelfde stam-kroeg frequenteerden. Aan de stamtafel bleek dat dat niet het enige was dat ze gemeen hadden. Ook deelden ze de liefde voor muziek. Op een dag zei een van hen out of the blue: "Laten we een album opnemen". Zo gezegd, zo gedaan. Dat album kwam er inderdaad en werd met gejuich ontvangen. De loftrompet reikte zelfs tot over de Atlantische Oceaan. Toch hoorde men daama niets meer van Johan. Zo ongeveer luidt het verhaal van Johan. Had dat iets met de naam te maken?

"Nee", zegt Diederik Nomden, tekstschrijver en toetsenist van Johan. Samen met drummer Jim Kwakman vertelt hij het verhaal van de band die zowel de hoogste toppen als de diepste dalen van het rock 'n roll-circus heeft meegemaakt. "Dat had veel meer te maken met onervarenheid. We hebben ons zonder nadenken in de muziek gestort, er volop van genoten zolang het succes voortduurde, maar ons niet gerealiseerd dat er ook nog iets nieuws moest komen. Het eerste jaar speelden we 120 keer, dat was fantastisch. Waar zou je je dan druk om maken? Maar toen dat opeens ophield, zaten we met de gebakken peren." Kwakman: "Wij wisten niet hoe lang iets kon duren en dat je eigenlijk moest gaan plannen. Wij planden niet, wij speelden gewoon drie keer per week. Als het goed gaat denk je niet: we moeten alvast liedjes gaan maken, voor als het over een half jaar afgelopen is. Nu doe je dat, toen niet. Toen was het spelen, spelen, spelen." Maar toch, die naam...

Nomden: "Oorspronkelijk heetten we Visons Of Johanna, naar een nummer van Bob Dylan. Dat vonden we toch wel een beetje zwaar klinken. Bovendien werden we al snel geassocieerd met relipop. Dus toen we de kans kregen om een echte plaat op te nemen, wilden we ook meteen de naam veranderen. Een nieuwe start. Omdat we allemaal fan waren van Johan Cruyff kwamen we tijdens het brainstormen op een gegeven moment bij die naam uit. Waarop onze gitarist zei: 'Dan kunnen we hem net zo goed Johan noemen'. Met andere woorden: het is belachelijk waar we nu mee bezig zijn. 'Johan', zeiden we allemaal tegelijk, 'ja!! Dat is het'." Niet iedereen was het eens met deze keuze.

"Er kwamen mensen in de kroeg naar me toe die zeiden: 'Dit is het einde van je carriere'." Dat viel wel mee, want niet alleen werd de single van het eerste album Johan, Everybody Knows, heel goed ontvangen en werden er van het album maar liefst 10.000 weggezet, ook speelde de groep op spraakmakende podia als die van Pinkpop en Lowlands. Het leverde de band zelfs een tourtje van twee weken door Amerika op. Nomden: "Een klein label in Amerika had de plaat ergens op de kop getikt en die hebben onze maatschappij benaderd of ze de plaat niet in Amerika uit konden brengen. Om de cd te presenteren hebben we twee weken met een Canadese band door Amerika getourd."

Kwakman: "Ook daar kregen we hele goede recensies, zelfs in de Billboard enzo. Dus wij dachten: dit kan niet stuk. Er was zelfs een hele grote maatschappij die ons tekende. Seymour Stein, de legendarische man achter het succes van Blondie en Madonna, kwam helemaal naar Hilversum om ons te tekenen." Nomden: "Die wilde het wel ovememen van dat kleine maatschappijtje om het nationwide uit te brengen en heel groot aan te pakken." En zelfs daar hadden ze niet iets van: Johan, wat een naam? Nomden: "Nee. Daar vinden ze het juist heel erg leuk, een exotische naam. Johan, what the fuck is that? Zo zie je maar, elk nadeel heb z'n voordeel he. Het is uit een geintje ontstaan en laat maar zo, weet je wel." En dus ondanks die naam sloeg het debuutalbum aan. Nomden: "Dat was een grote verrassing. Wij dachten: misschien dat iemand er een recensie aan wijdt. Dan verkoop je er een paar honderd of misschien een paar duizend van en dan heb je het wel gehad. Maar we werden meteen gezien als de nieuwe popsensatie."

Maar zoals gezegd, al snel kwam er een einde aan deze mooie droom. Toen het op een gegeven moment minder werd, en het dus tijd werd om alsnog handen en voeten aan dat idee te geven hielden twee van de vier leden van de groep het voor gezien. -"Wij willen ook wel eens gewoon geld verdienen"- de chemie was uitgewerkt. Johan zat in een heel diep dal. Was zelfs op sterven na dood. Maar nog niet dood genoeg voor Nomden en Kwakman om eveneens het bijltje er bij neer te gooien. Zij zetten gezamenlijk de schouders er onder en nu, zo'n drie jaar later, is alle ellende vergeten. Er ligt tenslotte wel een prachtige nieuwe plaat in de schappen. Een beetje mistroostig, ook wel romantisch, weids, verlaten. In ieder geval een stukje "minder stevig, minder punky, wat meer gelaagd, wat rustiger" dan op de debuutcd. Een plaat met mooie liedjes. Pergola heet hij, genoemd naar de straat waar de 'doorzonwoning'van Nomden staat.

"Een straat in zo'n typische desolate nieuwbouwwijk in Hoom. Altijd als ik aan het schrijven was, keek ik zo door mijn keukenraam en dan zag ik dat bordje Pergola staan. Aangezien we vier jaar met deze plaat bezig zijn geweest, heeft de straat er veel mee te maken. En ik vind zelf dat dat wel terug te horen is op de plaat. Je voelt je daar echt of je door de rest van de wereld vergeten bent. Tenminste dat zeggen mensen wel eens als ze bij mij op visite zijn geweest."

Dat geldt voor het album, maar zeker voor de eerste single, eveneens Pergola gedoopt. "Het nummer gaat eigenlijk over mijn dagelijkse bezigheden in de afgelopen vier jaar. Dat wil zeggen: laat je nest uit, een beetje computerespelletjes spelen en zo lang mogelijk uitstellen om boodschappen te doen. Het gaat over sleur en verveling." Zijn de ambities na deze vier ellendige jaren inmiddels bijgesteld? Kwakman: "We laten ons nu niet meer zo snel gek maken. De plaat is uit, we zijn er uiterst tevreden over en voor de rest zien we het allemaal wel. Dat hebben we er wel van geleerd"

Nomden: "Op het zakelijk vlak hebpen we denk ik ook wel het een en ander geleerd. Het is niet alleen maar lekker spelen spelen, het is ook dat je nu weet dat je sommige dingen niet moet doen, dat je in sommige periodes zelfs minder moet spelen en dat je je nu al bezig moet houden met het vervolg op Pergola in plaats van anderhalf jaar touren en dan maar eens kijken wat we gaan doen. Want dan duurt het weer vier jaar. En dat is absoluut niet de bedoeling." In mei staat de band weer volle bak op allerlei podia, de single komt uit, er wordt een videoclip geschoten en vanaf juli wordt er gewerkt aan nieuw materiaal. Nomden: "Met andere woorden: we krijgen het erg druk. Maar deze keer wel gepland druk."

Anders gezegd: met dit nieuwe album wordt een vervelende periode uit het leven van Johan afgesloten. Daarmee breekt een heel nieuwe episode aan waarin weer van alles kan gebeuren. Deze keer is de band er wel klaar voor. Kwakman: "ik weet niet, maar voor mijn gevoel hebben we nog niet eens de allerbeste liedjes gemaakt" Nomden: "Die komen nog"

Opmerking: De schrijver van dit artikel heeft Jacco verwisseld met Diederik. Hierdoor staat overal Diederik zijn naam in de tekst, terwijl dit toch echt Jacco moet zijn.