Het kan raar lopen. Even ben je wereldnieuws, een paar jaar later lijkt iedereen je vergeten, maar dan is het net of alles weer bij het oude is en je geen moment bent weggeweest. Het overkomt Jacco de Greeuw, zanger/songsmid van de Hoornse band Johan. Na het debuutalbum uit 1996 kon het even niet op. Johan kreeg uitstekende kritieken, de groep stond vrijwel direct op Pinkpop en ook Amerika toonde interesse. En toen ging het mis. De band bleef maar spelen en spelen, maar vergat nieuwe nummers te maken.

Jacco de Greeuw zit duidelijk anders in elkaar dan de meeste andere songschrijvers. Als uiteindelijk ook het Amerikaanse avontuur achterwege blijft en de helft van zijn band er na een slopende tour de brui aan geeft, zit Jacco thuis in zijn doorzonwoning in de Pergola te Hoorn te verpieteren. Persoonlijke omstandigheden en teleurstellingen zorgen voor een dip. Volgens omstanders is het een klein wonder dat er nu eindelijk een nieuw album in de winkels ligt. En wat voor één! Twaalf nieuwe popliedjes, die exact verwoorden wat vooraf ging aan het album. Pop met een hoofdletter P. Nederland heeft zijn eigen Beatles, en de naam is Johan. Jacco zelf weet natuurlijk als de beste wat er allemaal mis is gegaan. "Velen denken dat we niet met het succes om wisten te gaan. Maar dat is flauwekul. De eerste bezetting van Johan was een voortzetting van de groep Visions Of Johanna, maar dan met meer puntige liedjes. Het was een echte vriendenclub, zo eentje uit een jongensboek. Dat alles ineens anders wordt doordat nu iedereen je muziek plots wel mooi vindt is even raar, maar met het succes zijn we verder goed omgegaan denk ik. Alleen tussen al die optredens door een nieuw album bij elkaar schrijven, dat lukte me gewoon niet. Dus moest er voor mij een adempauze komen. Daar had niet iedereen evenveel zin in. Dat ik daarna in een depressie kwam had andere oorzaken."

Nu is er Pergola, de eigenlijk al niet meer verwachte opvolger. De cd is genoemd naar de straat waar De Greeuw zich de laatste jaren min of meer noodgedwongen schuil hield. Alleen met drummer Wim Kwakman had hij regelmatig contact. Samen besloten ze uiteindelijk toch een aantal aanzetten tot liedjes uit te gaan werken. Later kwam daar een jong, zeer getalenteerd drietal zich bij aansluiten. Pergola, is persoonlijk. De liedjes zijn mooi, pakkend, stil, lief, hard, gemeen of verdrietig. Als het leven zelf. Maar wel met hemelse melodieën."De cd is niet bewust anders geworden. Maar het hele proces naar de opnamens toe was wel anders. De nieuwe liedjes vroegen ook om een minder extreme productie. Wat mooi was hebben we niet willen verkloten. Je moet je natuurlijk nooit schamen voor het feit dat je iets moois gemaakt hebt." Dat één van de titels I Feel Fine luidt, berust natuurlijk niet op toeval. "De eerste toon leek op die van de gelijknamige song van The Beatles waar die met feedback van de gitaarversterker terugkwam. 'Hoe gaat dit liedje heten?' vroeg één van de nieuwe jongens. 'Oh, dan noem ik het toch ook I Feel Fine' zei ik. Ik heb de tekst er nog even op aangepast. Ik vind dat je over referenties nooit moeilijk moet doen. En ik wordt liever met The Beatles dan met Oasis vergeleken. Op de vorige cd stond trouwens het nummer Life On Mars, omdat het zo op Bowie leek." De mooie afsluiter van het album heet Here en is volgens een aantal bandleden een mooie kruising tussen Everybody's Got To Leam Sometime van The Korgis en een track van The Alan Parsons Project. Volgens de Greeuw is er bewust met strijkers voor bombast gezorgd. "Als je met strijkarrangementen werkt wordt het al heel snel knullig of gaat het juist over de top. Maar dat vind ik niet erg. Ik zoek graag de grens op tot waar je kunt gaan. Toen ik die song hard inzong werd het heel kitscherig. Dat was helemaal niets. Het helde geheel naar de verkeerde kant. Later heb ik het liedje heel zacht en breekbaar opnieuw ingezongen. Toen viel alles wel precies goed."