De meest gelauwerde band van Nederland komt uit Hoorn: Johan. De feiten spreken voor zich. Het album 'Pergola' prijkt op de eerste plaat van de zogeheten 'moordjaarlijst' van het muziekblad OOR. In een tweewekelijkse rangorde wordt op die lijst bepaald welke cd's volgens critici de belangwekkendste zijn.

'Pergola' is los daarvan door 57 Nederlandse popcritici uitgeroepen tot het op' drie na beste album van 2001. Alleen achtereenvolgens The Strokes, Mercury Rev en Radiohead worden iets hoger aangeslagen. En het jaar was al niet slecht voor Johan. De vijfmansband stond bij alle grote festivals in Nederland op het podium: Pinkpop, Parkpop en Lowlands. De waardering is groot, de naamsbekendheid bij het grote publiek groeit.

In 1992 kan niemand dat nog vermoeden als Visions of  Johanna in en rond Hoorn muziek maakt. Hoewel... deze band is dan min of meer een voortzetting van de eveneens Hoornse groep Little Mary Big, die ooit de finale van het popconcours De Grote Prijs van Nederland bereikte. Visions of Johanna levert in 1993 de epee 'Swell' af, waarmee in kleine kring de aandacht wordt getrokken.

Eind 1995, als de naam inmiddels is gewijzigd in Johan, verschijnt bij de gerenommeerde Amsterdamse platenfirma Excelsior de single 'Swing'. Een jaar later wordt die gevolgd door het album 'Johan'. Dat blijft bepaald niet onopgemerkt, zelfs in de VS. De muziek heeft de ziel van John Lennon, de melancholie van R.E.M., de brutaliteit van Oasis en het laconieke van een dan actuele lo-fi-band als Guided by Voices.

Uiteraard nodigt de bandnaam alom uit tot het trekken van vergelijkingen met de gelijknamige Nederlandse voetballegende. Johan speelde totaalvoethal, Johan speelt 'totaalpop'. De band bestaat dan uit Jacco de Greeuw (gitaar en zang), Remco Krull (gitaar). Wim Kwakman (drums) en Niels de Wit (bas).

Wat volgt is veel media-aandacht, talloze optredens, een langzame maar gestage verkoop van het album (in totaal rond 10.000 exemplaren) en een in financieel-commercieel opzicht mislukt avontuur in de VS. Dan lijkt het vanaf 1998 alsof Johan van de aardbodem is verdwenen, tot in de voorzomer van 2001 het tweede album verschijnt.

'Pergola" maakt vijf jaar wachten goed, want het overtreft de eersteling in menig opzicht. De Greeuws fijngevoelige gitaarliedjes zijn gegroeid en kunnen zich meten met die van Crowded House of R.E.M. en soms zelfs The Beatles, al zal de componist dat zelf een te grote eer vinden. De Wit en Krull zijn inmiddels opgestapt en vervangen door Maarten Kooijman (gitaar), Diets Dijkstra (gitaar) en Diederik Nomden (gitaar en toetsen).

Uit alle interviews rond 'Pergola' blijkt de dan doorbroken stilte te hebben samengehangen met een depressie van De Greeuw. Ofschoon de teksten een moeilijke periode registreren, is de muziek bepaald niet neerslachtig. Hooguit weemoedig.

'Tumble and fall' wordt een hitje en de nieuwste single 'Day is done' mag zich ook verheugen in aandacht op de radio. Geen aansprekende hitnotering. Jammer, maar niet onoverkomelijk. Johan zou het op basis van de kwaliteit van 'Pergola' moeten kunnen redden. Zelfs een ongehoord groot gat van vijf jaar tussen twee cd's heeft de band immers de das niet omgedaan.