Johan is terug met een prachtig tweede album. Het heeft even geduurd, maar Pergola, genoemd naar de straat in Hoorn waar zanger/songschrijver Jacco de Greeuw met vallen en opstaan zichzelf hervond, was het wachten meer dan waard.

De hoes van Pergola gunt ons een blik door het keukenraam van zijn huis in de grauwe nieuwbouwwijk. Volgens Jacco de Greeuw is het eigenlijk gewoon een rotwijk. "De fotograaf vond het er uitzien als een slagveld uit de Eerste Wereldoorlog. Er staan momenteel alleen nog maar stompjes van bomen. Ik ben daar ooit een keer terechtgekomen en het is blijkbaar heel moeilijk om daar weg te komen. Ik wilde wel naar Amsterdam verhuizen, maar ik kon niets vinden."

De muziek op Pergola is de weerslag van een zware periode in het leven van De Greeuw. Hij heeft een zware depressie achter de rug. Bijna twee jaar heeft hij bijna niets gedaan. Op bed liggen, drinken en zappen, daar kwam het op neer. Na de euforie van de eerste cd van Johan, de prima recensies en de lange reeks optredens was er plots dat gat. Een heel diep gat. De Greeuw kreeg in die periode ook het verlies van zijn vader te verwerken. "De crisis was iets heel persoonlijks, al zal het opstappen van twee bandleden uit de eerste bezetting van Johan er ook best mee te maken gehad hebben. Ik heb altijd wel aanleg gehad voor depressies, maar deze duurde wel erg lang." Langzaam is De Greeuw met behulp van zijn vriendin en zijn vaste drummer Wim Kwakman uit het gat geklommen. Hij kreeg wel steeds wat losse ideeën voor nieuwe liedjes, maar van het fatsoenlijk uitwerken ervan kwam het nooit. "De band is destijds ook uit elkaar gevallen omdat er geen nieuwe liedjes waren. In de flow van het optreden gingen we maar door. In 1997 hebben we geloof ik 120 optredens gedaan. Ach, dat oefenen en nieuwe liedjes maken, dat kwam nog wel een keer. De anderen wilden door blijven spelen en liedjes maken. Maar zo werkt dat blijkbaar bij mij niet." Even heeft hij overwogen solo te gaan en desnoods met studiomuzikanten een album op te nemen. "Ik merkte al heel snel dat ik het alleen niet zou redden. Ik wilde ook heel graag Wim erbij betrekken. Hij is vaak langs geweest in die periode. We hebben heel veel gepraat. Ook over muziek. Ik merkte dat elke keer als hij langs geweest was, ik me weer een stukje beter voelde en er nieuwe ideeën kwamen.

Uiteindelijk zijn we met zijn tweeën de studio ingegaan en in latere

instantie zijn er de andere jongens van de band bijgekomen. De Greeuw

heeft de feedback van een band nodig om goed te kunnen functioneren. Hij vindt het leuk dat andere mensen met zijn ideeën aan de gang gaan. Al blijft het creëren van pure popliedjes het handelsmerk van Johan, de cd klinkt toch anders dan de voorganger.

NATUURLIJK

"De eerste cd is heel natuurlijk tot stand gekomen: een groepje vrienden die samen een plaatje maakten. Het was het product van een live-band. Dat kun je horen. We dachten toen ook eigenlijk nergens over na tijdens de opnamen. Dit is het, maken zo! Nu zijn we min of meer gedwongen stapje voor stapje op te nemen. Dat heeft zijn weerslag op het resultaat. Het geluid is veel minder door het rood gejaagd. Ik houd nog steeds wel van extremiteiten, maar dat paste gewoon niet bij deze liedjes. Je moet wel weten waar je mee bezig bent.

Het zijn mooie liedjes, en die moet je wel mooi houden. Die moet je niet

gaan verkloten omdat je zo nodig interessant wilt doen. Je moet je natuurlijk nooit schamen voor het feit dat je een mooi liedje gemaakt hebt." "We hebben deze keer veel geëxperimenteerd met strijkarrangementen. Maar ook die wilde ik zo puur mogelijk houden. Daardoor blijft het óf heel knullig, óf het gaat heel erg over de top. Maar dat vind ik niet erg. Daarom is de afsluiter Here juist zo mooi bombastisch geworden. Ik ben daar op zoek gegaan naar het randje. Eerst heb ik de song hard ingezongen, maar toen werd het heel kitscherig. Later heb ik het heel zacht en breekbaar ingezongen, en sloeg de balans net de goede kant op." Jacco de Greeuw schreef uiteindelijk twaalf liedjes in vijf jaar tijd. Alle elementen uit zijn laatste levensjaren, zoals vreugde, verdriet, lawaai, stilte, woede en genot, komen er in voorbij. Ook het verlies van zijn vader, aan wie hij de cd opdroeg. "Maar het is niet zo dat ik, als een soort verwerkingsproces, één specifiek liedje over hem heb willen maken." Pas achteraf kan ik zeggen dat bepaalde stukken ermee te maken hebben en zie ik in waarom ik dat toen zo heb opgeschreven. Ik ben niet achter een wit vel papier gaan zitten om alle ellende uit die periode van me af te schrijven. Zo is het niet gegaan. Dat wilde ik ook helemaal niet. Uiteindelijk is het er met horten en stoten toch wel van gekomen, omdat die zaken toch mijn gedachten beheersten. Ze zijn alleen in verschillende liedjes terechtgekomen."

Daarbij geeft hij zich als mens behoorlijk bloot. Het getuigt van moed om expliciet over jezelf te schrijven en die cd dan ook nog naar je eigen straat te vernoemen. De song Pergola doet vanwege het fragmentarische karakter van de tekst denken aan It's The End Of The World van R.E.M. en Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan. De Greeuw beaamt dat. "Ik houd van die muziek, en natuurlijk ben ik erdoor beïnvloed. Ik wilde het ook eens op die manier proberen. Ik heb de neiging hele verhalen in mijn liedjes te stoppen. Daar wilde ik eens vanaf. Ik heb veel bewondering voor songschrijvers die heel cryptisch en fragmentarisch iets kunnen opschrijven, waardoor je er als luisteraar in eerste instantie niets bij bedenkt. Ik heb geprobeerd de woorden heel kort te houden, waardoor ik ze heel staccato kon zingen. Dat is gelukt."

Jacco de Greeuw heeft iets met de jaren zestig. Net als de beste songs uit die periode bevat een typisch Johan-liedje altijd een prachtige melodie en een goede hook. Ook is hij een meester in het bedenken van de juiste bruggetjes, waardoor zijn composities altijd iets vloeiends hebben. De Greeuw: "Vind je dat? Daar ben ik heel blij om.

Componeren blijft toch dingen aan elkaar smeden. Het is heel moeilijk om zelf te beoordelen of dat goed gelukt is. Omdat ik weet dat sommige onderdelen echt los van elkaar ontstaan zijn. ,,Ik ben een voorstander van korte songs. In drie minuten tijd moet alles gezegd zijn. Ik heb er moeite mee als iets doorreutelt. Dat deed men ook nog niet in de jaren zestig. Het is toch zo dat mensen toen veel meer bezig waren met melodieën? Of vergis ik me daarin? De melodie was in mijn ogen toen veel belangrijker dan in de muziek van de jaren negentig. Nu zijn liedjes vaak goed om andere redenen. Omdat er een bepaalde beat inzit bijvoorbeeld. Maar die muziek maken wij toevallig niet." Johan speelt vanavond in de Goudvishal te Arnhem (21 uur).

© Wegener Uitgeverij Gelderland-Overijssel b.v.

WEGENER DIGITAAL ARCHIEF

Datum: 18-05-2001

Pagina: ap1kun (kunst)

Editie: AP (Apeldoornse Courant)

Categorie: KUNST

Auteur: Willem Jongeneelen

Uitgever: Wegener Uitgeverij Gelderland-Overijssel Middagbladen